آب در معماری
مقدمه
آب، بعنوان یکی از عناصر چهارگانه آفرینش جایگاه ویژه ای در فرهنگ کهن
ایران دارد. فرهنگ ایرانی، بعنوان فرایندی از اندیشه اجتماعی و باورهای
مذهبی، مقام والایی برای آب قایل است. چراکه هم مایه حیاط است و هم لازمه
رشد کاشته ها؛ همچنین، مایه تطهیر جسم و صفای باطن است. آب از زمان های
دیرین، در باورهای آیینی ایران، مقدس محسوب می شده است؛ بطوریکه در آیین
مهرپرستی، مذهب زرتشت، و دین مبین اسلام به ارزش آن اشاره شده و از تباه
کردن آن نهی شده است.
آب در معماری در کل به ۲ دسته تقسیم میشود :
۱٫ٱب در معماری نوین ۲٫ٱب در معماری کهن
نقش آب در ایران باستان
آب به همراه خاک، آتش و هوا، همواره به عنوان عناصر چهارگانه تشکیل دهنده
جهان هستی به شمار رفته است. پیش از ظهور اسلام، در ایران، معماری در کنار
آب و در دامن طبیعت بدون آنکه آن را مخدوش سازد، حضور خودرا اعلام می کند و
نقش آب بیشتر تجردی است. نیایش گاه ها و معابد و آتشکده ها در کنار آب و
درنهایت احترام به وجود آب شکل گرفت. گویی آب گذرگاه انسان برای ورود به
دنیای دیگر بود. آب نقش معنوی خود را در معماری ایران نشان داده است، به
گونه ای که گردش آب نمایش تجردی آب درطبیعت است . تمام جوهر و خواص آب به
صورت مجرد و نمایشی در نیایش آب منظور بوده است.